Fresk pompejański

Zielone, wonne gaje rozsiadły się wkoło,Po uroczych pagórkach zbiegając w doliny;Gdzieniegdzie dąb lub kasztan podnosi swe czołoPo nad drobniejsze mirty, laury i jaśminy.Łagodnie pluszczą źródła, skryte gdzieś w zieleni,I z melodyjnym szmerem z skał ściekają dalej,Srebrzystym wężem migną wśród łomu kamieniI pod sklepieniem dębów w cichej płyną fali.

W powietrzu pełno woni, ciepła, barw i blasku,I błękit, przesiąknięty tem światłem gorącem,Zda się lśnić niby pyłkiem złocistego piaskuI tęczowych iskierek połyskać tysiącem.W tem ciepłem oświetleniu żywa drzew zieloność,Przyjmując połysk złoty na szmaragdy swoje,Harmonijnie w błękitną spływa nieskończoność,Gaje, błonia i wzgórza i przejrzyste zdroje,

Pełne uśmiechu szczęścia i rozkoszy dreszczu,Wdzięczą się jak Danae w złotym bóstwa deszczu.

Wszystko płynie weselem, wszystko tchnie rozkoszą,Czarem młodego życia i wiośnianych rojeń;I miłosne marzenia pierś ziemi podnosząŻądzą namiętnych wzruszeń i słodkich upojeń.

Różowo płoną laury, mirty pruszą śniegiemDelikatnego kwiecia, które wietrzyk strąca,I wstydliwie szeleszczą ponad wody brzegiem,Gdy pierś białą odsłoni Najada płynąca.

Na głazie zarośniętym jedwabistą pleśnią,W cieniu starych kasztanów siedzi Pan rogaty —Ucieszne bóstwo lasów — i weselną pieśniąWypełnia rozbawione, szalejące światy.Kosmate koźle nogi podwinął pod siebieI uwieńczon różami w flet zawzięcie dmucha.A śpiew płynie po ziemi, po wodzie i niebie,I kwili, wzdycha, pieści i miłośnie grucha:Aż sam Pan, upojony własnych brzmień słodyczą,Twarz przekrzywia podziwem i muska swą brodę,Patrząc się jak artysta z miną tajemnicząNa pląsające Nimfy nadobne i młode.Te, przywabione pieśnią, wybiegły z ukryciaI tańczą lotną stopą po miękkiej murawie...

Szał tańca i pustoty, czar wiosny i życiaOgarnia tanecznice. W rozkosznej postawie,Z wzburzoną piersią w błękit rzucone świetlany,Wzlatują, rozpuściwszy na wiatr włosów sploty,I drażnią skryte w mirtach Fauny i Sylwany,I omdlewają z zbytku namiętnej pustoty.