Dzwon i dzwonki (Mickiewicz, 1893)

Dzwonki razu jednego świegotały z wieży Do dzwona, który w piasku pod kościołem leży: „Widzisz, bracie, choć mniejsi, jak śpiewać umiemy; Cóż tobie po wielkości, gdyś głuchy i niemy?“ „O głośni braciszkowie! — dzwon smutny zaszeptał, Dziękujcie plebanowi, że mię w piasek wdeptał.“