Ciało me, wklęte

CIAŁO ME, WKLĘTE

Ciało me, wklęte w korowód istnienia,Wzruszone słońcem od stóp aż do głów,Zna ruchy dziwne i znieruchomienia,Które zeń w śpiewie przechodzą do słów.

Zna pląsy gwiezdne, wszechświatów tanecznośćI wir i turkot rozszalałych jazd, —Pieśnią jest życie i pieśnią jest wiecznośćW takt mego serca i nie moich gwiazd!

Gdy wieczór na noc do snu się układa,Zmierzchami tłumiąc purpurowy żal,Bóg, niby z nieba strącona kaskada,W pierś mą uderza i rozdzwania w dal...

I drgają w piersi rozdzwonione losy,Bije do głowy rozśpiewana krew,I pieśnią całe ogarniam niebiosy,I ziemię całą widzę poprzez śpiew!