Polska (Rossetti)

Polsko cierpiąca w przedziwnej pokorze!Tyś była niegdyś Europy skałąO którą srogie barbarzyńców morze,jak o granity się rozbryzgiwało...Dzisiaj zagasły Ci wolności zorzeI poszarpanem jest twe żywe ciało,ale Ty wierzysz, że po dniach niedoliwstaniesz piękniejsza, w blasków aureoli.

Przedświt już bliski. Niedługo z oddalizaświeci słońce, śród łzawych padołów...Orzeł Sarmacyi i Orzeł Italii,fakojako fenixy z umarłych popiołówzmartwychpowstaną i nowymi pióryku słońcu chwały ulecą — nad chmury...