Sonet (Spenser, 1907)

Zwierciadło serca mego, piękne oczy!Tych waszych spojrzeń dziwna jest osnowa:W niej i kształt chmurnej śmierci i uroczyObraz żywota jednako się chowa.

Dusza ma życiem i miłością zdrowa,Gdy się łagodność lśni w waszej przezroczy,Lecz jak piorunem rażona ma głowa,Kiedy się gniewnie wzrok wasz na mnie boczy.

Ale że człowiek chętniej w życie kroczy,Niźli ku śmierci, przeto niech miłośnieBlask się wasz z ogniem mej piersi jednoczy —Niechaj to życie ku czci waszej rośnie,A śmierć niech stłumi jego żarne jaśnieWówczas, gdy żar wasz na wieki zagaśnie.