Carmen V

Divis orte bonis, optume Romulaecustos gentis, abes iam nimium diu;maturum reditum pollicitus patrumsancto concilio redi.

lucem redde tuae, dux bone, patriae:instar veris enim voltus ubi tuusadfulsit populo, gratior it dieset soles melius nitent.

ut mater iuvenem, quem Notus invidoflatu Carpathii trans maris aequoracunctantem spatio longius annuodulci distinet a domo,

votis ominibusque et precibus vocatcurvo nec faciem litore dimovet:sic desideriis icta fidelibusquaerit patria Caesarem.

tutus bos etenim rura perambulat,nutrit rura Ceres almaque Faustitas,pacatum volitant per mare navitae;culpari metuit fides,

nullis polluitur casta domus stupris,mos et lex maculosum edomuit nefas,laudantur simili prole puerperae,culpam poena premit comes.

quis Parthum paveat, quis gelidum Scythen,quis Germania quos horrida parturitfetus incolumi Caesare? quis feraebellum curet Hiberiae?

condit quisque diem collibus in suiset vitem viduas ducit ad arbores;hinc ad vina redit laetus et alteriste mensis adhibet deum;

te multa prece, te prosequitur merodefuso pateris et Laribus tuummiscet numen, uti Graecia Castoriset magni memor Herculis.

‘longas o utinam, dux bone, feriaspraestes Hesperiae!’ dicimus integrosicci mane die, dicimus uvidi,cum sol Oceano subest