Oda II, 6 (Horacy, tłum. Siemieński, 1916)

Septymie! ze mną poszedłbyś ty wszędy,Czy do Kantabrów niechcących obróży,Czy między Syrty barbarzyńskie, kędyMauryckie morze się burzy.

Jednak wolałbym siąść na stare lataW Tyburze, co go Argejczyk zakładał;

Lądem i morzem dość obiegłem świata,Nierazem z trudu upadał.

Lecz gdybym doznał i tam przeciwności,Szedłbym nad Galez sławny z trzód wypasu,Lub gdzie lakoński Falant liczne włościZałożył, kosztować wczasu.

W ten luby kącik coś nęci mię zawsze:Tam miód tak słodki jak himeckie miody,Tam równie przednie, jak w naszym WenafrzeZnajdziesz oliwne jagody.

Tam długa wiosna, krótka bywa zima,Tam Aulon łaską Bacha niepomiernieObsypan, wcale zajrzeć czego niémaSławnym winnicom w Falernie.

Kraj ten uroczy wzywa nas pospołu...Tam, kiedy stanę u wytkniętej mety,Wdzięczną łzę uroń nad garstką popiołuPrzyjaciela i poety.