Chodzący dzwon

Było dziecię, co nie chciałoChodzić w święto do kościoła,W polu bawić się wolało,Choć dzwon z wieży głośno woła.

Mówi matka: „To nie żarty!Ej uważaj ty na siebie;Gdy wciąż będziesz tak uparty,Przyjdzie dzwon i weźmie ciebie.“

Myśli dziecię: dzwon też przecieTo nie człowiek i nie chodzi,Czy to słyszał kto na świecie?To mię tylko mama zwodzi.

Dzwon ten, dzwon ten, już nie dzwoni,Ale — czy mię mylą oczy?Ach okropność! niech Bóg broni!Dzwon ku niemu prosto kroczy.

Kroczy w coraz szybszym pędzie,Dziecię z strachu ledwo żyje,Ach nieszczęście! co to będzie?Ach! mnie pewnie dzwon przykryje!

Co tu począć w chwili takiéj?Resztę sił na pomoc woła,I przez rowy, pola, krzakiBiegnie prosto do kościoła.

Odtąd téj pamiętny biedyPilnie słuchał głosu dzwona,I nie czekał, aż go kiedyZnów zaprosi in persona.