ઉત્સુક હ્રદય

અહો ! ક્યારે પેલો કનકમય ભાનુ નીકળશે?પ્રિયાનો ભેટો જે કિરણકરથી કાલ ધરશે ?હશે ત્યારે શું શું ? મુજ હૃદય ધારી નવ શકે,અહીંનું અત્યારે અનુભવી થવા વ્યર્થ જ મથે.

ઊંડું ? ના ઊડાતું ! ઝડપું ક્ષણ તે ? તે નવ બને !અને હાવાં હૈયું પલપલ અધીરું ટમટમે !

નિશા ગાળી : એ તો રુદન કરતાં એ ગઈ વહી,ઉષાની આ વેળા ચકવી-ચકવાને વધી પડી.

ગઈ છે સૌ ચિન્તા, અનુકૂલ વિધિયે થઈ ગયો,અમારાં ભાવીને વણકર વિધાતા વણી રહ્યો;પ્રભુએ, વ્હાલાંએ, જગત પરનાં લોક સઘળે,દીધો નિર્મી તેનો મધુર કર મારા કર સહે.

હવે તો જાણે એ કુસુમપદને ચુમ્બન કરૂં,ભરાઈને પ્યાલે અધર-પરવાળે જઈ ઠરૂં;હવે તો એ પાસે મુજ જિગર કૈં તાંડવ રચી,રહ્યું નાચી રાચી ઉદધિ રસનામાં રહ્યું મચી.

સુધાની પ્યાલી આ સહુ તરફ જાણે છલકતી,હવામાં હીરાની ઝગમગ થતી આ રજ ભરી;દિસે તાજું તાજું જગત સહુ રોમાંચમય આ !જુદાઈના કિલ્લા હૃદયથડકે શું ઢળી જતા !

છુપી ક્રીડા પેલી રવિકર અને વાદળી તણી;છુપી ક્રીડા પેલી ગ્રહ-ઉપગ્રહોની રસિકડી;ન રાખે કો છૂપું મુજ હૃદયથી આજ જરીયે,જહીં દૃષ્ટિ નાખું અનહદ તહીં આદર મળે.

છતાં 'લે ! લે !' એવો મધુર ધ્વનિ જાણે ગણગણી,મને દેતાં દેતાં પવનલહરી કૈં ખસી જતી;નકી પી દારૂ ને કુદરત વિનોદે ચડી દિસે,પ્રભુને જોવાને અગર મદમાતી થઈ ચડે.

સદા હું પૂજું તે તરફ છે જેટલી વળી,અહો ! મ્હારી પાસે કુદરત દિસે તેટલી ઢળી;પ્રિયાને પામન્તાં કુદરત બધી પામીશ નકી,જહીં ઇષ્ટપ્રાપ્તિ તહીં સહુ, તહીં મ્હેર હરિની.

છતાં હાવાં હૈયું પળપળ અધીરું ટમટમે,સ્મૃતિનું ચિત્રે આ હૃદય પર કો ના સ્થિર રહે;હવે જોવા ચાલ્યું જિગર મુજ સાક્ષાત હરિને,તહીં તેની કોઈ પ્રતિકૃતિ કશો શો રસ પૂરે ?

વહે હૈયું મ્હારૂં : અધિક નદ કોઈ નવ વહ્યો;અને આ દા'ડો તો ગતિ નિજ તજી સ્થિર જ થયો;ઉડી જાણે જાશે મુજ રુધિર આ એક ભડકે,ઉડું ? ના ઉડાતું ! ઝડપું ક્ષણ તે ? તે નવ બને !