Święty Jan Kanty. Legenda

Błysnęła na wschodzie jutrzenka złota,Gwiazdy w nieznane mkną światy.Z rosą poranną łzami sierotaNadwiślańskie skrapia kwiaty.

Nie dla niej piękny świeci poranek,Świat w szalę światło ubiera;Żałośnie trzyma w swej dłoni dzbanek,A drugą łezkę ociera.

Już Krakowiaków gromadka wesołaNa targ do miasta się spieszy;Lecz na sierotkę nikt nie zawoła,Sierotki nikt nie pocieszy.

Wtem mąż sędziwy, wolnym idąc krokiem,Jan Kanty, chluba Krakowa,Rzewnem sierotkę zmierzywszy okiemW te do niej ozwał się słowa:

»Dlaczego płaczesz, dziecino droga?»Bog widzi te łezki twoje;»Wyznaj mi szczerze, ja w imię Boga»Może twą żałość ukoję.«

A Krakowianka w błękitnem okuFartuszkiem łezkę ociera,I kornie stojąc przy jego bokuDrżące swe usta otwiera.

»Jestem sierotą, u mieszczki z Łobzowa»Służę; ach, ostra to pani,»Nigdy dobrego nie da mi słowa,»Lecz zawsze gromi i gani.

»Zaledwie tylko błyśnie poranek,»Na Kleparz na targ wysyła,»Abym przedawszy tam mleka dzbanek»Krupek i soli kupiła.

»A że to jutro święto Boskiej Matki,»Chcąc przybrać obraz Jej w wianek.»Po drodze wonne zbierałam kwiatki;»Wtem z ręki wymknął się dzbanek.

»I wszystko mleko spłynęło drogą,»Ot, ślady widać z daleka.»Któż się nademną użali niebogą!»Ach, wiem, co w domu mnie czeka!»

— »I czemuż, dziecię, tak rzewnie szlochasz»I główkę kryjesz w twej dłoni?

»Ty Matkę Boską tak szczerze kochasz,»Ona cię pewnie obroni.

»A gdy powrócisz do twej zagrody,»Boska cię Matka pocieszy.»Pospiesz do Wisły, zaczerpnij wody!«Sierota ufa i spieszy.

Przyniosła dzbanek, rączki złożyłaI klęcząc pacierz odmawia;Główkę do ziemi kornie schyliła,Przed Kantym dzban z wodą stawia.

Jan Kanty krzyżem dzban błogosławił,Modlił się długo i szczerze,A gdy modlitwę swoją odprawił,Dzban wody do ust swych bierze.

Lecz woda w mleko się przemieniła.»Dziecino, Maryi złóż dzięki,»Ona cię w smutku twym pocieszyła;»Dzban mleka masz tu z Jej ręki.«

Na twarzy dziecka płonął rumieniec,Do nóg się Jana rzuciła,Boga Rodzicy odtąd już w wieniecObraz codziennie stroiła.