Sen (Antoniewicz, 1828)

At the mid hour of night when stars are weepingI fly to the lone vale we lov’d! . . . . . .T. Moore.

Już się zamknęły błękitne powoie,Na łonie pokoiu, ty zaśniéy aniele,Niech noc kwiatami, twe łóże wyściele,I w koło Ciebie, spuści szaty swoie!

Niech sném miłości, poi duszę twoie,Lecz ia, tych słodkich uczuć, nie podziele,Niestety! szczęścia maiąc tak nie wiele,Myśl tobą zaięte, nigdy nie rozdwoie;

Dokąd w głębokiém nie złożą mnie grobie,Ja tylko w Tobie, i przez Ciebie żyie,Dokąd to serce, ach! zatkliwe biie;

Wszystkie me myśli obracam ku Tobie;Zamkniéy twe oko, zaśniéy iako w niebie,Zaśniéy spokoynie, ia czuwam za Ciebie!