Wiara (Antoniewicz)

Kiedy w życia rwący prądCiernie wtłacza czasu dłońI rozsiewa złudny błąd,Ducha wciąga w kłamstwa tońI rozstępu rzuci kość,Wpośród ludzi bratni tłum,A niezgoda z piekła gościW każde wejdzie serce, dom.Wiaro święta z nieba zstąp,Rozprósz zgubnych marzeń rój.Jak z wichrami walczy dąb,Z błędem roztocz walny bój.Nowe życie błysło nam,Nowe czasy, Boski cud!Wiaro wytęp stary kłam,Wiaro! roztop serca lód!Wskaż nam Boga, wskaż nam raj;Błyśnij światłem w zwątpień noc!Pobłogosław cały kraj,W sercach zaszczep krzyża moc.