Zawitał dla nas

Zawitał dla nas majowy poranek,Ziemia i niebo błogo się śmieje;Podajcie kwiaty, aby uwić wianek,Lecz wianek taki, który nie więdnieje.

Na żyznej ziemi kwiat pełny urośnie,Na twardej skale tylko głóg kolący;A my na wianek zbierajmy przy wiośnieNie ostre głogi, ale kwiat woniący.

Na nas Marya w radości pogląda,Jako ta gwiazda, co na niebie świeci,Przyjmie ten wieniec, innego zażąda,Wianka serc naszych: jako serc Swych dzieci.

Bo kwiaty ziemi, o, jak krótko trwają!Jak gwiazdy gasną, tak kwiaty więdnieją,A wiatry uschłym badylkiem igrająI zżókłe listki po świecie rozwieją.

Złóżmy na wieniec wszystkie serca cnoty,Które wykwitły w sile Jej opieki,Dajmy kwiat szczęścia, dajmy kwiat tęsknoty,A taki wieniec nie uschnie na wieki.