Twoja Dusza

Twoja Dusza wygnanki ma królewskiej lice,Czerw Bezczynu krwi jasne jej wytacza soki,Nuda — w pustyń jałowe przenosi opoki,Gdzie pogasłych Nadziei martwe lśnią źrenice.

A wokoło mkną Życia wezbrane potoki,Niosąc zgony i srebrne Odrodzeń kotwice,Białe krzyże Chrystusów — Syzyfów krwawice,Tyrs Bachantek — Idei błękitne obłoki.

A Twa Dusza wygnanką jest w królewskiej szacie,Śledzić dano jej szaniec w bojowym rozgwarzeAle walczyć przy żadnym nie wolno sztandarze!...

Więc czując, że majestat jest dla niej przekleństwem,Kona cicha — tej lilililii sławiona męczeństwem,Co samotna rozkwitła w gotyckiej komnacie...