Byłbym cię oddał... (Przerwa-Tetmajer, 1902)

yłbym cię oddał pókim cię miałza dziką tę jedynieswobodę, z jaką wicher gnaprzez moich skał pustynię.

Słodkich twych objęć wyrzekłem siędla mary czczej i próżnej — —dziś może bym za ciebie dałziemię, lecz żal zapóźny...