Ηρώδης Αττικός

Α του Ηρώδη του Αττικού τι δόξα είν’ αυτή.

Ο Αλέξανδρος της Σελευκείας, απ’ τους καλούς μας σοφιστάς,φθάνοντας στας Αθήνας να ομιλήσει,βρίσκει την πόλιν άδεια, επειδή ο Ηρώδηςήταν στην εξοχή. Κ’ η νεολαίαόλη τον ακολούθησεν εκεί να τον ακούει.Ο σοφιστής Αλέξανδρος λοιπόνγράφει προς τον Ηρώδη επιστολή,και τον παρακαλεί τους Έλληνας να στείλει.Ο δε λεπτός Ηρώδης απαντά ευθύς,«Έρχομαι με τους Έλληνας μαζύ κ’ εγώ.»—

Πόσα παιδιά στην Αλεξάνδρεια τώρα,στην Αντιόχεια, ή στην Βηρυτό(οι ρήτορές του οι αυριανοί που ετοιμάζει ο ελληνισμός),όταν μαζεύονται στα εκλεκτά τραπέζιαπου πότε η ομιλία είναι για τα ωραία σοφιστικά,και πότε για τα ερωτικά των τα εξαίσια,έξαφν’ αφηρημένα σιωπούν.Άγγιχτα τα ποτήρια αφίνουνε κοντά των,και συλλογίζονται την τύχη του Ηρώδη—ποιος άλλος σοφιστής τ’ αξιώθηκεν αυτά;—κατά πού θέλει και κατά πού κάμνειοι Έλληνες (οι Έλληνες!) να τον ακολουθούν,μήτε να κρίνουν ή να συζητούν,μήτε να εκλέγουν πια, ν’ ακολουθούνε μόνο.