Η Σατραπεία

Τί συμφορά, ἐνῷ εἶσαι καμωμένοςγιὰ τὰ ὡραία καὶ μεγάλα ἔργαἡ ἄδικη αὐτή σου ἡ τύχη πάνταἐνθάρρυνσι κ' ἐπιτυχία νὰ σὲ ἀρνεῖται·νὰ σ' ἐμποδίζουν εὐτελεῖς συνήθειες,καὶ μικροπρέπειες, κι ἀδιαφορίες.Καὶ τί φρικτὴ ἡ μέρα ποῦ ἐνδίδεις(ἡ μέρα ποῦ ἀφέθηκες κ' ἐνδίδεις),καὶ φεύγεις ὁδοιπόρος γιὰ τὰ Σοῦσα,καὶ πιαίνεις στὸν μονάρχην Ἀρταξέρξηποῦ εὐνοϊκὰ σὲ βάζει στὴν αὐλή του,καὶ σὲ προσφέρει σατραπεῖες καὶ τέτοια.Καὶ σὺ τὰ δέχεσαι μὲ ἀπελπισίααὐτὰ τὰ πράγματα ποῦ δὲν τὰ θέλεις.Ἄλλα ζητεῖ ἡ ψυχή σου, γι' ἄλλα κλαίει·τὸν ἔπαινο τοῦ Δήμου καὶ τῶν Σοφιστῶν,τὰ δύσκολα καὶ τ' ἀνεκτίμητα Εὖγε·τὴν Ἀγορά, τὸ Θέατρο, καὶ τοὺς Στεφάνους.Αὐτὰ ποῦ θὰ στὰ δώσει ὁ Ἀρταξέρξης,αὐτὰ ποῦ θὰ τὰ βρεῖς στὴ σατραπεία·καὶ τί ζωὴ χωρὶς αὐτὰ θὰ κάμεις.