Καισαρίων

Ἐν μέρει γιὰ νὰ ἐξακριβώσω μία ἐποχή,ἐν μέρει καὶ τὴν ὥρα νὰ περάσω,τὴν νύχτα χθὲς πῆρα μία συλλογὴἐπιγραφῶν τῶν Πτολεμαίων νὰ διαβάσω.Οἱ ἄφθονοι ἔπαινοι κ’ ἡ κολακεῖεςεἰς ὅλους μοιάζουν. Ὅλοι εἶναι λαμπροί,ἔνδοξοι, κραταιοί, ἀγαθοεργοί·κάθ’ ἐπιχείρησις τῶν σοφοτάτη.Ἂν πεῖς γιὰ τὲς γυναῖκες τῆς γενιᾶς, κι αὐτές,ὅλες ἡ Βερενίκες κ’ ἡ Κλεοπάτρες θαυμαστές.

Ὅταν κατόρθωσα τὴν ἐποχὴ νὰ ἐξακριβώσωθάφινα τὸ βιβλίο ἂν μία μνεία μικρή,κι ἀσήμαντη, τοῦ βασιλέως Καισαρίωνοςδὲν εἵλκυε τὴν προσοχή μου ἀμέσως.....

Ἄ, νά, ἦρθες σύ μέ τήν ἀόριστηγοητεία σου. Στὴν ἱστορία λίγεςγραμμὲς μονάχα βρίσκονται γιὰ σένα,κ’ ἔτσι πιὸ ἐλεύθερα σ’ ἔπλασα μὲς στὸν νοῦ μου.Σ’ ἔπλασα ὡραῖο κ’ αἰσθηματικό.Ἡ τέχνη μου στὸ πρόσωπό σου δίνειμίαν ὀνειρώδη συμπαθητικὴ ἐμορφιά.Καὶ τόσο πλήρως σὲ φαντάσθηκα,ποῦ χθὲς τὴν νύχτα ἀργά, σὰν ἔσβυνενἡ λάμπα μου —ἄφισα ἐπίτηδες νὰ σβύνει—ἐθάρρεψα ποὺ μπῆκες μὲς στὴν κάμαρά μου,μὲ φάνηκε ποὺ ἐμπρός μου στάθηκες· ὡς θὰ ἤσουνμὲς στὴν κατακτημένην Ἀλεξάνδρεια,χλωμὸς καὶ κουρασμένος, ἰδεώδης ἐν τῇ λύπῃ σου,ἐλπίζοντας ἀκόμη νὰ σὲ σπλαχνισθοῦνοἱ φαῦλοι —ποὺ ψιθύριζαν τὸ «Πολυκαισαρίη».