Ο Δημάρατος

Το θέμα, ο Χαρακτήρ του Δημαράτου,που τον επρότεινε ο Πορφύριος, εν συνομιλία,έτσι το εξέφρασεν ο νέος σοφιστής(σκοπεύοντας, μετά, ρητορικώς να το αναπτύξει).

«Πρώτα του βασιλέως Δαρείου, κ’ έπειτατου βασιλέως Ξέρξη ο αυλικός·και τώρα με τον Ξέρξη και το στράτευμά του,νά επί τέλους θα δικαιωθεί ο Δημάρατος.

»Μεγάλη αδικία τον έγινε.Ήταν του Αρίστωνος ο υιός. Αναίσχυνταεδωροδόκησαν οι εχθροί του το μαντείον.Και δεν τους έφθασε που τον εστέρησαν την βασιλεία,αλλ’ όταν πια υπέκυψε, και το απεφάσισενα ζήσει μ’ εγκαρτέρησιν ως ιδιώτης,έπρεπ’ εμπρός και στον λαό να τον προσβάλουν,έπρεπε δημοσία να τον ταπεινώσουν στην γιορτή.

»Όθεν τον Ξέρξη με πολύν ζήλον υπηρετεί.Με τον μεγάλο Περσικό στρατό,κι αυτός στην Σπάρτη θα ξαναγυρίσει·και βασιλεύς σαν πριν, πώς θα τον διώξειαμέσως, πώς θα τον εξευτελίσειεκείνον τον ραδιούργον Λεωτυχίδη.

»Κ’ η μέρες του περνούν γεμάτες μέριμνα·να δίδει συμβουλές στους Πέρσας, να τους εξηγείτο πώς να κάμουν για να κατακτήσουν την Ελλάδα.

»Πολλές φροντίδες, πολλή σκέψις και για τούτοείν’ έτσι ανιαρές του Δημαράτου η μέρες·πολλές φροντίδες, πολλή σκέψις και για τούτοκαμιά στιγμή χαράς δεν έχει ο Δημάρατος·γιατί χαρά δεν είν’ αυτό που αισθάνεται(δεν είναι· δεν το παραδέχεται·πώς να το πει χαρά; εκορυφώθ’ η δυστυχία του)όταν τα πράγματα τον δείχνουν φανεράπου οι Έλληνες θα βγούνε νικηταί.»