Το πρώτο σκαλί

Εἰς τὸν Θεόκριτο παραπονιούντανμιὰ μέρα ὁ νέος ποιητὴς Εὐμένης.«Τώρα δυὸ χρόνια πέρασαν ποῦ γράφω,κ’ ἕνα εἰδύλλιο ἔκαμα μονάχα.Τὸ μόνον ἄρτιόν μου ἔργον εἶναι.Ἀλλοίμονον, εἲν’ ὑψηλὴ τὸ βλέπω,πολὺ ὑψηλὴ τῆς Ποιήσεως ἡ σκάλα·κι ἀπ’ τὸ σκαλὶ τὸ πρῶτο ἐδῶ ποῦ εἶμαιποτὲ δὲν θ’ ἀναιβῶ ὁ δυστυχισμένος.»Εἶπ’ ὁ Θεόκριτος· «Αὐτὰ τὰ λόγιαἀνάρμοστα καὶ βλασφημίες εἶναι.Κι ἂν εἶσαι στὸ σκαλὶ τὸ πρῶτο, πρέπεινἆσαι ὑπερήφανος κ’ εὐτυχισμένος.Ἐδῶ ποῦ ἔφθασες λίγο δὲν εἶναι·τόσο ποῦ ἔκαμες, μεγάλη δόξα.Κι αὐτὸ ἀκόμη τὸ σκαλὶ τὸ πρῶτοπολὺ ἀπὸ τὸν κοινὸ τὸν κόσμο ἀπέχει.Εἰς τὸ σκαλὶ γιὰ νὰ πατήσεις τοῦτοπρέπει μὲ τὸ δικαίωμά σου νἆσαιπολίτης εἰς τῶν ἰδεῶν τὴν πόλι.Καὶ δύσκολο στὴν πόλι ἐκείνην εἶναικαὶ σπάνιο νὰ σὲ πολιτογραφήσουν.Στὴν ἀγορά της βρίσκεις Νομοθέταςποῦ δὲν γελᾶ κανένας τυχοδιώκτης.Ἐδῶ ποῦ ἔφθασες, λίγο δὲν εἶναι·τόσο ποῦ ἔκαμες, μεγάλη δόξα.»