Małpa i delfin

MAŁPA I DELFIN.

Świadczą to o delfinach dawne historyje,że człowiekowi są tak przyjaznemi,że gdy się z ludźmi okręt więc rozbije,biorą ich na się i w brzeg płyną z niemi...Doznał tej po nich ludzkościon sławny Muzyk w starożytnościArion, gdy go w Port LacedemonyDelfinów hufiec cały conwojowałjakoby był z nimi w bractwie,a on im Lutni swej wdzięcznemi tonyza wybawienie dziękowałpłynąc na nich, jak na tratwie...Ktoby rzekł, że takieć szczęściei małpie się też trafiło,ale to omyłką było...Ta będąc także na jednym okręcie,który się rozbił o skałę,Delfin, to zwierzę tak dbałe

około zdrowia ludzkiego,grzbieta jej także użyczył,bo ją na chłopka małegow opiniej swojej liczył.Upłynąwszy nieco, chciał podiscurowaćz człowiekiem, którego salwowaćraczył z morskich nawałności...I pytał małpy jeśli w znajomościjej też jest Lacedemona.Odpowiedziała, że z nią często conversuje,że to jest zacna matrona...Delfin obrócił głowę i considerujetego swego towarzysza.Ale nic nie rzekł. Wkrótce znowu inszaprzypadła jakaś questya,w której małpa po swojemuznowu się z prawdą i z rozumem mija.Ale tu delfinowemuoszukaniu stał się koniec;kazał jej po morzu w taniec,zrzuciwszy ją prędko z siebie:»Człowiekam ja« — mówi jej — »szukał, a nie ciebie«.Jest i ludzi takich wiele,którzy o wszystkim discurują śmiele,ale gdyby ich prawiąc nie słyszano,to by ich za mędrszych miano.