Tao — II

Jedność bezzjawnem źródłem jest wszechtreści.Objaw z niej płynie, jak ze zdroju rzeka,A ona — przyczyn przyczyna daleka —Nigdy się w słowach, ni w czynach nie streści.

Naokół niebo ziemię przyobleka,Empirejskiemi dalami ją pieści,Stwarzając z ziemskiej gliny jej niewieściejLennego pana wszechbytu — człowieka.

Emanujący z tych prarodzicieli,Mąż człowieczeństwo ze swą żoną dzieli.A tak, poczęcie mając to dwoiste,Niebem i ziemią człowiek jest zaiste.Umrze — w proch jego ciało się obróci;Sam duch, że z nieba — do niebios powróci.