Tao — LII

Spokojnie umiej wytrwać, choć się w tobie kłębi.Umiej chęcią zawładnąć i trzymać ją w głębi.Nie chciej, ażeby sen twój się uroczy prześnił:Nie pragnij, by ideał twój się ucieleśnił.

Jak prąd bystry, do czynu rwie cię żądz podnietaLecz pomnij, że ziszczona raz rzecz jest już nie ta,Którąś sobie utworzył w idealnym planie,I z którą w duszy żyłeś sam niepokalanie.

Niechaj lata mijają, niech się sobie piętrzą:Ty bądź ze swoją wizją w duszy, coraz świętszą.Niechaj jej wyglądają całe długie wieki...

Ty milcz, a gdy nakoniec odemkniesz powieki,I usta gdy otworzysz, aż dotąd milczące:Jak piorun będzie twoje: „Niech się stanie słońce!„słońce!“