Tao — LV

Mędrzec nie dba o poklask, nie dba o tłum chwalczy,O zdobycz niczyjego uznania nie walczy;Nie zabiega o tytuł, o urząd, o miano;Nie chce, aby za cnotę go chodzącą miano.

Rad, jeśli los mu czasem dozwoli nie zboczyć,Nie będzie się na ciebie, żeś ty zbłądził, boczyć;W radości go nie chwyta zaraz obłąkanie,W najdotkliwszem nieszczęściu tłumi krzyk i łkanie;

Mędrzec ani nędzarza pychą nie poniży,Ani się przed monarchą nie kłania najniżej;Ani ma kogo w wzgardzie, ani ma w estymie:Jednem mu szermierz krzepki, jednem mu kaleka;Jednem mu górne, niskie, małe i olbrzymie;Jednem mu jest rzecz bliska i jednem daleka.