Tao — LX

Bogacz do szkatuł pcha swoje zbiory, —Krętacz, w zyskownych czynów rumorze,Pochłania więcej, niż strawić może:Ciało — sad­‑kwietnik, dusza — bajory.

Lecz myśl o śmierci, straszliwej zmorze,Powoli zgasza mu lic kolory,I mimo pomoc aptecznej flory,Śmierć go — bogacza biednego — zmoże.

Gdy sukcesorzy, jego habendąPobogaceni, grzebać go będą,To, choć pokrewnym był im człowiekiem,Nikt mu nad trumny nie załka wiekiem,A gdy już grób się nad nim zesklepi,Rzekną: żył dobrze, umarł — tem lepiej.