Tao — LXI

Posiąść bogactwo niepoliczone;Mieć pośród wygód ciało pieszczone:Ten niewiednego ideał człowieka —Tej szczęśliwości mędrzec się zrzeka.

Z spokojem w duszy, z ciszą na twarzy,Nikogo nie czci, ni lekceważy;Przed nikim możnym karku nie łamie;Wobec nędzarza bólu nie kłamie.

Tak, bezdomnemu, świat cały domem;Tak, nie bytując, jest we wszechbycie;Tak pełnią wiedzy drga w niewiadomem;Tak wszelkich pragnień posiadł wyzbycie,Że, czy mu radość, czy mu żałoba:Już mu jednakie są krańce oba.