Tao — LXVI

Gdy ukształciło się w nim już siemię,Kwiatek uwiędły spada na ziemię.Gdyś poznał ziarno wiedzy bez granic,Tak samo byt ci ten, jak kwiat, na nic.

Byt z ciebie, gdyś się wiedzy stał ziarnem,Odpada ciałem swojem ciężarnem;Dusza, zwolniona z opresji życia,Odrzuci swoje ziemskie spowicia.

Tak jak ten motyl z owicia przędzy,W którą się, będąc liszką, omota:Tak też i człowiek: z nici żywota —Z jedwabnych złudzeń — ma wyjść najprędzej —Z tych osnuć, zwartych nad jego duszą:Trzeba je przegryźć, nim ją zaduszą.