Tao — LXXVII

Bezkres ten, który ziemię przyobłóczy,Aura, którą ust poruszasz tchnieniem —Jakiej‑ż nas wiedzy przeogromnej uczy,Jakiem‑ż napełnia duszę zolbrzymieniem!

Ten ogrom, który poujarzmiał słońca;Który początku niema, ani końca;Który w bezkresach rodzi się i ginie:Człowiek nim rządzi, gdy tchnie, kiedy skinie.

Powietrze, w które gdy spadł liść najlichszy,Lekkości jego powiewnej nie wstrzyma.wstrzyma,Gdy ciche; ale jeśli się rozwichrzy,Wyrwie z korzeniem pień dębu — olbrzyma.Ten sam wiew, w którym lekko drżą komysze,Ten sam dziś morzem aż do dna kołysze.