Tao — LXXVIII

Nie być, nie istnieć, nie mieć ani domu,Ani własnego nic; zejść do atomu,W proch się obrócić, którego śmierć bladaZnaleźć nie może: to mi los nie lada!

Nie być! Nie istnieć! Nie mieć domu, żony,Dzieci, ni krewnych, ni przyjaciół nie mieć!W grobie nieznanym na wieki oniemieć:Oto do szczęścia ideał zbliżony!

Lecz jest zjawiskiem to, ufam, wiadomem,Jak trudno ideał w życiu ucieleśnić.Więc zanim szczęsnym zostanę atomem,Muszę ten ziemski przeżyć byt, nie prześnić,Jakiebykolwiek zsyłał mi los chwile,Radbym je przeżyć, zanim w grób się schylę.