Tao — XLV

Rzeczy kosztownej wartość w nas rośnie,Gdy na nią inni patrzą zazdrośnie.Rzecz najprzyjemniej tę posiadamy,Której chcą od nas, a my nie damy.

Złota, szafirów, pereł, pieniądzaWartością co jest? jest ku nim żądza.Ten, przez nas pysznie noszony, djademJest chciwych bliźnich kosztowny jadem.

Tych djamentów zdobiących szyjęNiech nie pożąda oko niczyje,A to, co skarbem takim się mieni,Będzie igraszką zwykłą promieni, —Będzie ten klejnot jak kropla wodna,Którą gra w słońcu rozświetli zwodna.