Tao — XLVII

Bogacza celem jest — żyć intratnie:Zabiega, ciuła, zdziera, łupieży;Każdego radby oskubać z pierzy,Każdego wciągnąć dla zysku w matnię.

Mędrzec ma za nic pełność śpichlerzy;Na nic mu złoto, co w skarbcu leży;On nie dba o to, by zwiększać szatnię:Mędrzec by oddał giezło ostatnie.

Bogacz do grosza grosz skupia, zbiera,Zgromadza, wpycha w wór, i umiera;Wiatr po nim pamięć, jak kurz, rozwionie.

Mędrzec o ziemskiej nie dba mamonie;Skarb się w mądrości jego zawiera:Czci jego pamięć potomna era.