Tao — XLVIII

Ta cudna woda morza w skał kolebce,Chociaż tak szumem melodyjnym szepce,Choć tak ponętna u skalnych podnóży,Nikt w niej spragnionych pić ust nie zanurzy.

Słowa, któremi szafują pochlebce —To słodka woda, którą człek rad chłepce.Deszcz, który polom chlebodajnym służy,Gdy nie wsiąkł, postać przybiera kałuży.

Podobni morzu, prawd świadomi mędrce,Jak ono gorzcy i jak ono — słoni.Brud kłamstw by oni z dusz spłókali wprędce,Ale któż, pragnąc, ku nim usta skłoni?Kto prawdy ujrzeć dno tak uległ chętce,By dla niej zginął w gorzko–słonej toni?