Tao — XVIII

Ci, którzy w własne karby są ujęci,Tylko ci żyją wedle swojej chęci:Słuchają innych, sami mówią mało,Więc to, co zrobią, będzie się trzymało.

Kto z wierzchu zimny, chociaż wewnątrz płonie,Ten najbogatszym jest w mądrości plonie.Kto w furji uciech drga, kto łka dziecięco,Tym wichry, jako piachem Gobi, kręcą.

Kto swoją ufność odmierza na cale,Ten jakby nie miał zaufania wcale:To drży, jak w wietrze słaby listek drzewa,To zbyt rozpacza, to zbyt się spodziewa.Mądry, kto całkiem wierzy w swe bożyszcze:Co miał, gdy straci, czego nie miał — zyszcze.