Tao — XX

Z kornych los zetrze poniżenia znamię:Pysznych i hardych przeciwnością złamie.Nad uczonego, co z ksiąg jest uczony,Lepszy ktoś, z nieba światłem oświecony.

Ten woli życiem brzydkiem żyć, ten ładnem:Mędrzec zupełny nie żyć woli żadnem:Cichy, pokorny, samotny, milczący.Niebo i ziemię w sobie jednoczący.

Nic hałaśliwie w życiu nie poczyna;Jest, jak ukryta, niewidna sprężyna,W sobie skręcona, jak motor w zegarze,Któremu wnętrznem napięciem iść każe,A chociaż na nie nie krzyczy, nie woła,Jednak wskazówki zakreślają koła.