Tao — XXIX — Lao Zi

Po ukochanych najogromniej,Ojcu i matce, żonie, bracie,Choćby łkał człowiek po ich stracie,Dusza przecierpi i zapomni,zapomni.

Najdroższe w życiu wam postacie,Którym, w porywie serc, niepomni,Rzekliście: „Kocham najniezłomniej,Na wieki“: — dziś czy pamiętacie?

Ulata życie w dal niewiedną:Rzeczy, które dziś szczęściem mienię,I które — bólem, jutro zbledną;Zgasną najżywszych czuć płomienie,I pozostanie tylko jedno:Najwyższa rozkosz — zapomnienie.