Tao — XXVI

Nie tkwiąc, jak robak w ziemi odłamie;Nie drżąc, bogatych wzorem nędzarzy,Przed wrogim losem, który się zdarzy,Powiada: wszystko dobre jest dla mnie.

Z pokojem w duszy, z ciszą na twarzy,Przed możnym we czci karku nie łamie,Dla biednych miłosierdzia nie kłamie,Ni wielbi kogo, ni lekceważy.

Takim człowiekiem jest już bezdomnym;Tak o majątku nie dba zdobycie;Tak, nie bytując, jest we wszechbycie;Tak się sam zmniejszył w świecie ogromnym,I tak się umiał duchem rozszerzyć,Że już mu jedno: żyć, albo nie żyć.