Kapitan Czart — Tom I — VI

Czyż dlatego, żem dziecię cygana,Które ludzie niewinnie przeklęli,Ze mnie przepaść, niczem niezrównana.Od kobiety ukochanej dzieliŻe jej uśmiech nigdy nie rozjaśniMej miłości, co wyrosła w cieniu —Mam żyć w wiecznej z przeznaczeniem waśni?Mam się męczyć i konać w milczeniu?

Przez me życie przejdzie ona dumnieI jej oczy nie zejdą się z memi,I jej myśli nie zniżą się ku mnie.Jak nie zniża się niebo ku ziemi.Lecz tak mało potrzeba wyklętym!Gdyby kwiat ten, przez mych ust porywyCałowany, ku swym wargom świętymPrzymknąc chciała...umarłbym szczęśliwy!