Łabędzi śpiew (Uhland, przeł. Chamiec, 1882)

Choć już zamilkły śpiewające chóry,Echo za nimi przez chwil kilka płynie;Kiedy się szybko z stromej zbiegło góry,Biegnie się jeszcze, choć już po dolinie.

Z ognia co zagasł, wciąż jeszcze w popieleParę się iskier czas jakiś promieni;Z kwiatu co uwiądł i listki swe ściele,Woń się, pamiątka unosi w przestrzeni.

Tak więc, ogólną rządząc się regułą,I moje biedne, pieśniarskie narzędzie,Kiedy już tyle piosenek wysnuło —

Nie może łatwo wstrzymać się w zapędzie;Jeszcze wydzwoni jedną nutkę czułą...Lecz się nie bójcie! — Śpiewy to łabędzie!