Powrót śpiewaka

Na marach śpiewak złożył głowę,Z ust bladych piosnka nie uleci...Rzucono lauru liście płoweNa czoło, gdzie już myśl nie świeci.

Zwoje ostatnich pieśni pewnieTrzyma on jeszcze w skrzepłem ręku,A lutnia, co tak brzmiała śpiewnie,Spoczywa przy nim — lecz bez dźwięku.

Tak spi głęboko, a ton pieśniDrży jeszcze w uchu jego braci:Więc każdy czuje tem boleśniéj,Że lud takiego mistrza traci!

Mijają dnie, miesiące, lata;Cyprysy grób mu uwieńczyły;Ci, których zgryzła jego strata,Sami już zeszli do mogiły:

Lecz, jako wiosny wdzięk minionyZnów wraca świeży i uroczy,Tak śpiewak w grobie odmłodzonyPrzez kolej nowych czasów kroczy.

Znów się wśród żywych rozpłomienił —I nie czuć w nim grobowej pleśni;Świat dawny, co go zmarłym mienił,Sam żyje tylko w jego pieśni.