Ты доўга сядзела за сталом…

Ты доўга сядзела за сталомНерухомая, скамянелая.І чутна у цішы было,Як стукае гадзіннік мерна,

Як дробны дождж сячэ халодныя шыбыІ як у капяжы бяжыць струя вады.А ты ўсё сядзела,Хацела — і не мела сіл

Адвесці свае вочыАд чорнай рамкі ў газеце,б —Бяздоннай студні,Ўшчэрць поўнай гора і слёз.