O musze

Głową muru nie przebijesz.LXVII. O MUSZE.

Mucha głodna, gdy garniec mięsa obaczyłastojącego u ognia, na nie się spuściła,to mięsa, to polewki co raz pożywając,a potrzebie żołądka swego dogadzając.I tak się pożądanej potrawy objadła,że co raz chcąc wylecieć, znowu w garniec wpadła.Wtym widząc śmierć przed sobą nic nie styskowała,na onę przeszłą rozkosz miłe wspominała,jako tam z wielkim smakiem i jadła i piła,przetoż i śmierć cierpliwie tamże też znosiła.Tak, jeśli się nam długo szczęśliwie powodzi,nie mamy też narzekać, gdy zasię przychodzikłopot jaki. Uporem żaden nie utyje,ani głową, mój bracie, muru nie przebije.