O ty, gwiaździsta

O ty, gwiaździsta nocy, kraino senna ty!Przed tobą serce mięknie, a w oczach stoją łzy,Ty koisz tajne smutki przez błogie czary twe,Na wieki duch pieśniarza, o nocy, wielbi cię!

Gdy żary gwiazd obejmą ten nędzny ziemi szmat,Przed okiem mojem staje miniony dawno świat,Przebrzmiałe głosy dźwięczą zbudzone w sercu mem,A starych wieków żywot zakwita cudnym snem.

Jak pielgrzym, co się chroniąc od złudnych świata mar,Na święte idzie miejsca i niesie zbożny dar,Tak wskróś tej cichej nocy wędruję myślą sam,A wieki i narody — to ducha mego chram!