Pszczoły (Konopnicka)

Ej, nie płonne nasze poty,Ej, nie gorzkie plony pól,Póki rój ten szczerozłotyMiody życia niesie w ul!

Gdyć zapadły ściany chaty,Gdy nadzieje kryje grób,Na mogile posiej kwiaty,Z starych węgłów ule rób!

Stare węgły brzękną rojemNowych sił i nowych żyć,A ty dla nich sercem swojemW kwiaty ziemi słodycz syć!

I ten dobiegł do zawodu,I ten wliczon w bratni ul,Kto choć w jedną kroplę mioduŁzy przesączył swe i ból!