Ciotki

Ciotki nie były piękne, nie miały nic z wróżek.Były dzielne, szczawiowe, barchanowe żony.Nie miały złotych włosów, ani cienkich nóżek,ani oczu złowrogich o rzęsach zdziwionych.

Brały serjo swe dzieci, kwiaty i owoce,mężów trzymały krótko, perfum nie lubiły,zasypiały spokojnie w księżycowe noce,pełne kurzej tężyzny i jaglanej siły.

Jedynie ciocia Jola wiotka i pachnącaprzypominała wróżkę i paryską lalkę.Chodziła w piórkach ptasich i tjulach ze słońca,całowała, podnosząc gwiaździstą woalkę....

Wkrótce ją jakieś wichry żałosne rozwiaływśród wiosennych błyskawic i szumów ponurych...Zgrzebne ciotki płakały — lecz nic nie wiedziałyjaki był smak miłości i... trutki na szczury.