Εξομολόγηση

Ήμουν ανίδεη κι' άπραγη, παρ' όλοπου η αγάπη μούχε πη το «χαίρε».Ω, για να πω τα λόγια τούτα τώραθύμηση τις γλυκές πηγές σου φέρε.

Είχαμε οι δυο καθήσει στο γεφύριτου έρημου δρόμου που έβγαζε στο ρέμα,ακίνητοι και παραπονεμένοι,με σκεφτικό παράξενα το βλέμμα.

Το σκεφτικό μας πρόσωπο η Σελήνητο αγκάλιαζε με θέρμη και το εφίλειμα εμείς μέναμε πάντα καθισμένοιμε σιωπηλά τα ξαφνισμένα χείλη.

Λιγάκι πριν δεν ήμαστε θλιμμένοιμα μούπε ξαφνικά πως μ' αγαπάει.Αυτό ήταν! Τι να νοιώσαμε με τούτο;Αχ! όλη η παιδική ψυχή μας πάει!