Βράδι στο Ζάππειο

Την ώρ' αυτή που δε λυπάμαικόπη ο δεσμός με τη ζωή.Είμαι άδεια θήκη αποθεμένημέσα στου κόσμου τη βουή.

Άλλοι με βλέπουν μ' ένα βλέμμαπου υπόσχεται τον ουρανό.₼λλοι την κόλαση μου δείχνουνμέσα σε πλαίσιο φωτεινό.

Κάποιοι έκπληκτοι με χαιρετούνε.(Πως τάχα να τους συγκινώ;)Και σκύβουν κάτι για να πούνε,μα που δε θάναι αληθινό.

Τ' ομοίωμά μου θάχει βέβαιακάποια περίεργη ιστορίαμα που όλη αυτή δε θα μου λύνειτην μικρούλα μου απορία'

Για όλα θα λένε. (Εκτός εμέναείνε όλοι τους ειδοποιημένοι.)Μα δε θα λένε για τα δαιμόνιαπου από μικρή μ' έχουν παρμένη.

Για την καρδιά που με χρυσάφιπλήρωσαν τάχα αληθινό,κι' ύστερα μου φωνάζουν πάνταπως ήτανε το πιο φτηνό!