Εμένα τα τραγούδια μου ήταν μόνο για Κείνον...

Τι θέλω πια να δέχωμαι την προστασία της Μούσας;Να σφίγγω την καρδιά μου να δεχτήτις νέες αγάπες, πίστες και χαρές της,τάχα πως είνε μοίρα μου κ' είνε και διαλεχτή!

Πάει ο καιρός που αχτιδωτό το αστέρι της ματιάς μουέφεγγε και των θείων και των γηίνων.Ω των παθών δεν κράτησα εγώ την ανόσια Λύρα,εμένα τα τραγούδια μου ήταν μόνο για Κείνον.

Και τραγουδούσα τον καημό της άσπιλης ψυχής μουμεσ' στων δακρύων την ευχαριστίακι' όλη η χαρά του τραγουδιού μου ήταν, πως τη φωνή μουθα τη δεχόταν μια βραδιά μπρος στη φτωχή του εστία.

Κι' ως διάβαζα στα μάτια του κάποτε τη χαρά του,ποια δόξα ακριβή να πω;Στο χωρισμό μας τούφερναν σα χελιδόνια οι στίχοιμήνυμα, πως από μακριά διπλά τον αγαπώ.

Τώρα καμμιά, καμμιάν ηχώ δεν άφησε η φωνή μουσπαραχτική όταν γέμισε μιας νύχτας το σκοτάδι.Όμως όλοι φοβήθηκαν και γω πιστεύω ακόμααληθινά πως τη βαριά χτύπησα πόρτα του ₼δη.

Λοιπόν γιατί να δέχωμαι το κάλεσμα της Μούσας;Σαρκάζει η πίστη μέσα μου των θείων και των γηίνων.Μια ανόσια Λύρα των παθών σε μένα δεν ταιριάζει.Εμένα τα τραγούδια μου ήταν μόνο για Κείνον.