Ποιος ξέρει...

Καμμιάν από τις πίκρες μου δε γνώρισεςτις πίκρες μου τις άσωστες τις μαύρες.Και στων ματιών μου μεσ' στο φεγγοβόληματα δάκριά μου στεγνωμένα ταύρες.

Εσύ μονάχα το γλυκό χαμόγελοκαμάρωσες στα χείλη μου απλωμένοκ' έχεις μεσ' στων ματιών μου το ξαστέρωματον πόθο σου τρελλά καθρεφτισμένο.

Με γνώρισες να γέρνω στην αγάπη σουσαν πεταλούδα στο άλικο λουλούδικαι να σκορπίζω όσο η καρδιά μου εδύνοτανμεθυστικό το ερωτικό τραγούδι.

Γνώρισες της καρδιάς μου το άγριο ξέσπασμαστον ανοιξιάτικον αγρό που ευώδα,λαχτάρας κύμα εγίνονταν η αγκάλη μουτα νειάτα σου να σφίγγη και τα ρόδα.

Εσύ ποτέ κρυφά δεν ακολούθησεςτο βήμα μου σαν φεύγω από κοντά σουκι' όμως και με τη σκέψη σου μου δόθηκεςκαι με τη φλόγα ακόμα του έρωτά σου.

Μα ποιος το ξέρει αν, μια στιγμή βρισκόσουνακάπου να με βλέπεις όταν γέρνωκαι σκύβω μαζωχτή κάτω από τάγριοχτύπημα, τις στριγγές φωνές που σέρνω

αν άκουες, και στου πόνου το ξεχείλισματο δόσιμο στο ξέψυχο μεθύσι,τα δάκρια, ω, θα μ' αρνιόσουν όλα αν τάβλεπες.Κι όμως μου λες πως μ' έχεις αγαπήσει.