Του Καρυωτάκη

«Οι νέοι που φτάσανε μαζί στο έρμο νησί» με σένακάποια βραδιά μετρήθηκαν κ' ηύραν εσύ να λείπης.Τα μάτια τους κοιτάχτηκαν τότε, χωρίς κανέναρώτημα, μόνο εκίνησαν τις κεφαλές της λύπης.

Νύχτες πολλές, θυμήθηκαν, από τη μόνωσή σουένα σημείο από φωτιά τους έστελνες· γνωρίζαντο θλιβερό χαιρέτισμα που φώταε της αβύσσουτους δρόμους κι' όλοι απόμεναν στον τόπο τους που ορίζαν.

Απόμεναν στην ίδια τους πικρία, κρεμασμένοιέτσι μοιραία και θλιβερά στο «βράχο» του κινδύνου.Κι' όταν πια τους χαιρέτισες, οι αιώνια απελπισμένοιψάλαν μαζί κάποια στροφή καθιερωμένου θρήνου.

Μα φτάνουν πάντα στο «νησί» τα νέα παιδιά ολοένα.Στην άδεια θέση σου ζητούν της ζωής το ελεγείο.Σου φέρνουνε στα μάτια τους δυο δάκρυα παρθένακαι της καινούριας σου Εποχής το πλαστικό εκμαγείο.