Czerwiec (Gawalewicz, 1889)

...„  Przez gęstwinę, przez dąbrowęPłyną światła szmaragdowe.Świętojańskich muszek krocieGradem spada na paprocie.Przez gęstwinę, przez dąbrowęKsiężyc wtyka srebrną głowę.W ciemnych gąszczach cisza głucha,Ziemia słucha i bór słucha....

Za chwileczkę, za króciuchną,Już północy gwiazdy dźwiękną,Z pod paproci światła buchną,Duchy skarbów w głębiach jękną,I kwiat szczęścia cudny błyśnieCzarodziejską swą koroną,

Pośród liści drżąc, zawiśnie —I na ziemi spadnie łono“....

Letniéj nocy sen uroczy,Z starych podań serce czyta —Wypatrzyłem tęskne oczyA ta paproć.... nie rozkwita.